Stary król

Stary król czując, że zbliżał się moment jego śmierci postanowił ustanowić swego następcę na tronie.
Miał jednak dwóch synów, a nie chciał, by kłócili się o tron. Przywołał więc ich i dał im po pięć srebrników, a następnie kazał do wieczora zapełnić szopę znajdującą się na dziedzińcu.
Mówił im: „Czym ją zapełnicie, to już wasza rzecz!”.
Synowie ruszyli do pracy.
Starszy spotkał po drodze pracowników na polu. Zbierali oni trzcinę cukrową. Pomyślał sobie, że przecież można w tani sposób „zapchać” szopę trzciną. Uzgodnił z szefem robót i do wieczora szopa była pełna trzciny.
Niedługo później pojawił się młodszy syn. Poprosił, by opróżniono szopę, a później na je środku postawił świecę i zapalił ją. Blask świecy wypełnił całą szopę, wszystkie jej kąty!
Wtedy król powiedział do młodszego syna: Ty będziesz moim następcą. Twój brat wydał pięć srebrników, tylko po to, by szopę wypełnić nieużyteczną trzciną. Ty nie wydałeś nic, a szopa pełna jest światła. Napełniłeś ją tym, czego ludzie potrzebują!